درمان نوین تنبلی چشم
درمان نوین تنبلی چشم

درمان نوین تنبلی چشم

درمان نوین تنبلی چشم

درمانی نوین برای تنبلی

آمبلیوپی یا تنبلی چشم، یک اختلال شایع در سیستم بینایی است که در آن مغز، یک چشم را به چشم دیگر ترجیح می دهد و باعث تضعیف یا از بین رفتن بینایی چشم دیگر می شود. ۳ تا ۵% کودکان دچار این بیماری اند، که به کاهش دقت بینایی در یک چشم و کاهش دید منجر میشود. تقریبا ۵۰ درصد کودکانی که پیش از شش سالگی به عینک نیاز پیدا میکنند، ازتنبلی چشم رنج میبرند و نیازمند درمانهای خاص هستند. این مشکل با روشهای اپتیکی مرسوم درمان نمیشود. نه عینکها و نه عدسیهای موجود بینایی این کودکان را بهبود نخواهند بخشید.

تنها درمان شناخته شده، استفاده از چشم بند برای ماه های طولانی و استفاده مداوم از قطره های آتروپین و دیگر روشهای دیگر از جمله تحریکات بینایی CAM است. بسیاری از کودکان و والدین این درمانهای طولانی  و توان فرسا را تا آخر دنبال نمیکنند، در نتیجه کودکان درمان نشده میمانند،و یا با اندکی درمان به سرعت بهبودی خود را از دست میدهند.

درمانهای موجود و کاستیهایشان

هدف اصلی درمان تنبلی چشم بازگرداندن بینایی عادی، هم از جنبه دید دوتایی و هم قدرت بینایی چشم تنبل است. هدف فرعی مراقبت مستمر از فرد است، چون این بیماری تمایل زیادی به عودکردن دارد.

درمانهای پذیرفته شده موجود تلاش میکنند تا با پوشاندن یا تارکردن بینایی چشم سالم با چشم بند یا قطره، بیمار را وادار به استفاده از چشم تنبل کنند. این کار رقابت موجود بین دو چشم را مختل میکند و به چشم ضعیفتر امکان میدهد تا عملکرد عادی خود را پیدا کند.. طول درمان بسته به سن بیمار و شدت بیماری، فرق میکند. یکی از بزرگترین مشکل در درمان، مدت لازم برای اصلاح  مشکل است. با این که برخی بیماران در مدتی به کوتاهی سه ماه اصلاح  بینایی از خود نشان میدهند، دیگران ممکن است نیازمند دو سال زمان باشند.

چشم بند (Eye Patching)

چشم قوی با چشم بندی که مستقیما روی پوست قرار میگیرد، پوشانده میشود. این کار، زنجیرهای از مشکلات پزشکی، اجتماعی، والدینی و آموزشی ایجاد میکند که مدیریت آنها همیشه دشوار است؛ گاهی به اندازهای که درمان مؤثر را غیرممکن میکند. این روش درمان باعث ایجاد مقاومت، کشمکش خانوادگی، رضایت اندک و نگرانی، هم در کودک و هم در والدین، میشود. چشم بند میتواند باعث ایجاد مشکل اجتماعی شود، چون همتایان بیمار اغلب علت وجود شیئ ناخوشآیند خارجی روی صورت وی را درک نمیکنند، که این باعث عدم اعتماد به نفس کودک در اجتماع خواهد شد و ممکن است تا بزرگسالی با او همراه شود. اثرات نامطلوب گذاشتن چشم بند ممکن است در بخشهای دیگر نیز بروز کند. در نوعی از تنبلی چشم که در آنها چشم ها مستقیم، انیزومتروپیک یا دچار خطای انکساری است، خطر انحراف چشمهای کودک وجود دارد. حتی ممکن است در شرایط دیگری، تنبلی چشم به چشم سالم انتقال پیدا کند. در نهایت، گذاشتن چشم بند به هر شکلی و تحت هر شرایطی، توسعه عادی بینایی دوچشمی را محدود میکند، چون یک چشم همواره پوشانده میشود.

مدت توصیه شده برای استفاده از چشم بند در روز به میزان عمق اختلال بینایی، نظر پزشک، فیزیولوژی کودک، فعالیتهای نزدیک بینی و غیره بستگی دارد. پزشکان معمولاٌ چهار تا ده ساعت در روز را توصیه میکنند.

مشکل عمده درمان با چشم بند، رضایتمندی است. بیماران (کودکان و والدین) این نوع درمان را به علت ناراحتی و تحریک پوستی و نیز دلایل زیباشناختی، بینایی، اجتماعی و روانشناختی دوست ندارند. نرخ رضایتمندی گزارش شده از ۴۹ تا ۷۷ درصد تغییر میکند. غیرمنتظره نیست که موفقیت درمان روش بستن چشم به میزان رضایت از آن بستگی دارد. نسبت موفقیت درمان به روش بستن چشم در مطالعه های  چاپ شده بین ۵۰ تا ۸۰ درصد متغیر است. نتایج واقعی اغلب به این خوبی نیست. اگر تنبلی چشم در کودکی کامل درمان نشود، کودک با یک چشم نیمه نابینا به بزرگسالی خواهد رسید. محرومیت از بینایی دوچشمی به عنوان یک نگرانی همیشگی علاوه برهمه پیچیدگیهای ممکن، وجود دارد.

جریمه penalization))

روش دوم، که کمتر تجویز میشود، یکی از انواع "جریمه کردن" چشم به وسیلهی دارو قطره های آتروپین است، که روی چشم سالم اعمال میشود تا ماهیچه های عنبیه را بی حس، مردمک را گشاد و تصویر حاصل از آن چشم را، مانند چشم تنبل، تار کند. تأثیر این کار، اجبار به استفاده از چشم تنبل برای درصد بالاتری از کارهای بینایی کودک در طول روز است. این روش عبارت است از تزریق عامل فلج عنبیه با تأثیر موضعی، همچون آتروپین سولفات، در چشم سالم. وقتی این عامل تزریق شد، تاری دید ساعتها ادامه خواهد یافت، و در نتیجه دردسرهای زیادی ایجاد خواهد کرد. قطرههای آتروپین کودک را به نور حساس میکنند، که این درمان را در کشورهای آفتابی یا محیطهای پرنور مشکل سازی میکند. جریمه کردن دارویی در کل تنها برای تنبلی چشم ملایم و متوسط توجیه دارد.

تحقیقات صورت گرفته روی عینک آمبیلیز

این عینک برای اولین بار 14 سال قبل در کشور آمریکا مراحل آزمایشی خود را گذراند، در اولین آزمایش این عینک سی و سه کودک ۳ تا ۸ سال آن را به چشم زدند. یک گروه از این افراد روزی ۴ ساعت عینک میزدند (که شیشه چشم سالم، هر ۳۰ ثانیه یک بار تار می شد) و گروه دیگر روزی ۲ ساعت چشم بند می بستند. سه ماه بعد بینایی این بچه ها معاینه و مشخص شد که بهبود بینایی چشم تنبل در هر دو گروه تقریبا یکسان بوده است. نتیجهی این آزمایش به جلسه  سالانه آکادمی چشم پزشکی آمریکا در لاس وگاس ارایه شد. سازمان مدیریت غذا و داروی آمریکا “FDA” صلاحیت کارکرد این عینک را تایید کرده است. وهم اکنون در بسیاری از کشور ها در حال استفاده و درمان کودکان مبتلا به تنبلی چشم می باشد.

 

 

شرکت سازنده عینک آمبیلز((AMBLYZ

عینک آمبیلز توسط شرکت XPAND   آمریکا با مشارکت نامدارترین چشم پزشکان و بینایی سنجان دنیا ساخته شده است.این فناوری آزمایش شده و ایمنی و تاثیر آن به اثبات رسیده است.